Εκπαιδευτικό ταξίδι στην Πολωνία

Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013

Πρώτη ημέρα του ταξιδιού μας! Είμαστε στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και σε λίγο θα ξεκινήσουμε. Η αγωνία, ο φόβος για κάτι το διαφορετικό αλλά και η ανυπομονησία είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας. Στη πτήση από την Ελλάδα προς το Μόναχο είδα τις χιονισμένες Άλπεις και σε συνδυασμό με το ηλιοβασίλεμα με μάγεψαν. Η θερμοκρασία στο Μόναχο είναι 7ᵒ C ενώ έξω από το αεροπλάνο -47ᵒ C.

Φτάσαμε στην Πολωνία. Το ταξίδι ήταν κουραστικό. Στο αεροδρόμιο μας υποδέχθηκε μια χαμογελαστή κυρία. Ήταν η κ. Μάγδα. Μαζί μας κατέβηκαν και οι μαθητές από την Πορτογαλία, ο Ντινίς και ο Κάιλον και φυσικά η καθηγήτριά τους. Όλοι μαζί πήγαμε στο hostel που θα μας φιλοξενούσε, στην Swidnica. Η κ. Μάγδα μας έδωσε αναλυτικό πρόγραμμα για την εβδομάδα που θα περνούσαμε μαζί της. Μαζί με το πρόγραμμα, που ήταν γραμμένο στα αγγλικά, μας έδωσε κι ένα χάρτη με διάφορα μέρη της πόλης, που θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε. Μας καληνύχτισε και πήγαμε στα δωμάτιά μας. Στο δωμάτιο ήμουν μόνη ενώ περίμενα ότι θα έμενα με κάποιο άλλο παιδί. Ήμουν πολύ κουρασμένη, το ταξίδι με είχε εξαντλήσει. Παρόλα αυτά, ενώ κοίταζα το πρόγραμμα, το χαμόγελο δεν έφευγε από το πρόσωπό μου. Αναρωτιόμουν πώς θα ήταν με τα παιδιά, μια και ακόμα δεν είχαμε επικοινωνήσει με κανέναν, εκτός από τους Πορτογάλους που απλά είχαμε συστηθεί.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Στις 8:30 είχαμε πρωινό στο Sportowy Hotel, λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο μας. Εκεί έγινε μια μικρή γνωριμία με τα παιδιά, από μακριά πάντα. Είναι παιδιά από διάφορες χώρες. Δε θα μπορούσα να αναγνωρίσω από ποιες χώρες, αν δεν το ήξερα από πριν.

Από νωρίς το πρωί άρχισε να χιονίζει. Λίγο βέβαια, αλλά είναι ΧΙΟΝΙ! Είμαι τόσο χαρούμενη που θα περπατήσουμε ενώ χιονίζει και το τοπίο θα είναι λευκό. Δεν έχω υπολογίσει όμως το κρύο. Όταν πήγαμε από το ξενοδοχείο στο σχολείο των παιδιών, άρχισα να νιώθω ένα κρύο, που μου ήταν απόλυτα ξένο. Το τοπίο ήταν απλά υπέροχο. Δεν ήξερα τι να πρωτοδώ. Ένιωσα ότι ήμουν πρωταγωνίστρια σε θρίλερ και ότι από στιγμή σε στιγμή θα πεταγόταν ένας λυκάνθρωπος και θα με δάγκωνε. Θα με έκανε και εμένα λυκάνθρωπο και θα τρέχαμε μαζί στο χιονισμένο δάσος! Ήταν όλα πρωτόγνωρα για εμένα, τοπία που συναντούσα μόνο σε ταινίες ή πίνακες ζωγραφικής.

Φτάνοντας στο σχολείο μάς υποδέχθηκαν εγκάρδια τα παιδιά του σχολείου. Μας οδήγησαν σε μια αίθουσα και μας μίλησε ο διευθυντής τους. Εκεί ήταν και ένα τοπικό κανάλι, που βιντεοσκοπούσε τα πάντα. Η κ. Μάγδα, που ήταν καθηγήτρια του σχολείου, μας ενημέρωσε για τα σχολείο και τα μαθήματα που παρακολουθούν οι μαθητές. Έπειτα είδαμε ένα βίντεο επιμελημένο από μια μαθήτρια, στο οποίο όπου περνούσε η κάμερα ήταν σαν να έδινε ζωντάνια σε μαθητές και καθηγητές. Ήταν μια περιήγηση στο σχολείο, αρκετά αστεία μα και πολύ έξυπνη. Τέλος μας έδειξαν ένα βίντεο όπου παρουσίαζαν την τοπική ομάδα του χάντμπολ, στην οποία οι μαθήτριες είναι τσιρλίντερς. Εντυπωσιάστηκα αλλά και ζήλεψα. Γιατί το σχολείο μου να μην τα έχει όλα αυτά;

Μια μαθήτρια μας μοίρασε ένα μίνι αυτοσχέδιο λεξικό, από τα πολωνικά στα αγγλικά και άρχισαν να μας κάνουν μάθημα. Έλεγαν την λέξη στα πολωνικά και εμείς επαναλαμβάναμε. Ήταν τόσο δύσκολα για εμένα. Κάποιες λέξεις δεν μπορούσα καν να τις προφέρω. Οι υπόλοιποι πολωνοί μαθητές γελούσαν με την προφορά μας. Τέλος μας μοίρασαν μια κόκκινη τσάντα που έγραφε το όνομα την πόλης και είχε ένα βιβλίο από την UNESCO με τον τίτλο «A walk around Peace Square» κι ένα μπλουζάκι με το όνομα επίσης της πόλης. Οι καθηγητές έφυγαν. Κάναμε κύκλο με τις καρέκλες και γράψαμε όλοι τα ονόματά μας σε ταμπελίτσες που τις καρφιτσώσαμε στις μπλούζες μας. Στη συνέχεια, τα παιδιά μάς εξήγησαν ένα παιχνίδι που θα παίζαμε: θα σηκωνόμασταν ένας ένας και θα λέγαμε την ηλικία μας, το όνομά μας και κάτι για εμάς. Μόλις τελείωσε το παιχνίδι αυτό, παίξαμε και διάφορα άλλα. Κάποια ήταν γνωστά και στην Ελλάδα, ενώ κάποια τα παίζαμε πρώτη φορά. Ύστερα μας χώρισαν σε δύο ομάδες και πήγαμε να δούμε το σχολείο τους. Το κτίριο, αν και δεν ήταν αρκετά μεγάλο, είχε περίεργη διαρρύθμιση και θα χανόμουν αν ήμουν μόνη μου. Μας πήγαν σε όλες τις αίθουσες και παρακολουθήσαμε για λίγα λεπτά το κάθε μάθημα. Συναντήσαμε και μια Ελληνίδα καθηγήτρια μαθηματικών από το Κιλκίς! Μετά πήγαμε στην αίθουσα όπου ήμασταν προηγουμένως, η οποία είχε οργανωθεί σαν τραπεζαρία και μας σερβίρανε το μεσημεριανό. Το μαρτύριο του φαγητού ξεκίνησε για εμένα. Πρώτο πιάτο, φυσικά, σούπα. Οι περισσότεροι την έφαγαν ευχάριστα, εγώ ούτε που την άγγιξα. Δεύτερο πιάτο πουρές με σνίτσελ. Ο πουρές ούτε στην γεύση, ούτε στην υφή έμοιαζε με πουρέ. Ήταν απλώς μια στερεή μάζα στο χρώμα του πουρέ. Ευτυχώς είχαμε για παρέα μας τους Πορτογάλους και πέρασε ευχάριστα η ώρα.

Φεύγοντας από το σχολείο πήγαμε στο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Ήμασταν όλοι κουρασμένοι, αγοράσαμε από το σούπερ μάρκετ νερό και σνακ. Ήμουν, όμως, πολύ πεινασμένη κι έτσι καθίσαμε σ’ ένα μαγαζί όπου πήρα γύρο κοτόπουλου με σαλάτα και σάλτσα σε ισπανική πίτα και έφαγα.

3:00μ.μ.

Η κ. Μάγδα ήρθε στο Hostel και πήγαμε όλοι μαζί στη Swidnica για ξενάγηση στην πόλη. Μετά από περπάτημα φτάσαμε στον καθεδρικό ναό και έπειτα στην εκκλησία της Ειρήνης, κτίριο που προστατεύεται από την UNESCO από το 2001.

Η εκκλησία της Ειρήνης στη Swidnica, είναι από τα μεγαλύτερα ξύλινα θρησκευτικά κτίρια στην Ευρώπη.

Έπειτα, πήγαμε στο κέντρο της πόλης και ανεβήκαμε στο ρολόι, όπου απολαύσαμε την πανοραμική θέα της πόλης.

 Τέλος, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και φάγαμε βραδινό.

 

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Κατά τις 9:00 το πρωινό είχε τελειώσει και το λεωφορείο μας περίμενε για να πάμε στο «Mysterious last Project of the Third Reich». Το ταξίδι ήταν πολύωρο αλλά η θέα μαγευτική. Παντού χιόνι. Ξαφνικά το λεωφορείο σταμάτησε και ο οδηγός κατέβηκε να δει τι έγινε. Ήμουν κουρασμένη και δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί. Το κατάλαβα όταν όλοι οι επιβάτες πήγαν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χοροπηδούσαν, για να ξεκολλήσει το όχημα. Μάταια. Το χιόνι ήταν πολύ και δεν μπορέσαμε να ξεκολλήσουμε. Έτσι κατεβήκαμε όλοι και με την κ. Μάγδα αρχίσαμε να παίρνουμε το δρόμο του γυρισμού. Ευτυχώς μετά από λίγο περπάτημα στο παγωμένο βουνό, είδαμε ένα νέο λεωφορείο να μας περιμένει.

Μετά από αυτό το ατυχές συμβάν, συνεχίσαμε το ταξίδι μας.

Μας πήγαν σε κάποια ορυχεία που κατασκεύαζε ο Χίτλερ, χωρίς κανένας να γνωρίζει το γιατί. Η άποψη που επικρατεί περισσότερο είναι ότι έγιναν με σκοπό να δημιουργήσει υπόγειους δρόμους προς την Γερμανία. Εκεί δούλευαν πολωνοί αιχμάλωτοι σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Δε γνωρίζουμε αν ολοκληρώθηκε το πρόγραμμά του, γιατί φρόντισε να το καταστρέψει, όταν άρχισε να καταλαβαίνει ότι χάνει τον πόλεμο. Έτσι κανένας από τους λίγους επιζώντες δεν μπόρεσε αναγνωρίσει το χώρο και κανείς δεν μπόρεσε να διαπιστώσει μέχρι σήμερα ποια ήταν τα ακριβή σχέδια του Χίτλερ.

Το πρόγραμμα στη συνέχεια έγραφε «Βonfire with sausages» και όλοι περιμέναμε να δούμε τι ακριβώς είναι.

Μας έδωσαν ένα μυτερό σίδερο, που στην άκρη του είχε ένα λουκάνικο και μας οδήγησαν προς μια φωτιά, για να το ψήσουμε μόνοι μας. Μια υπέροχη εμπειρία, παρόλο που το λουκάνικό μου κάηκε λίγο. Τέλος, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και γυρίσαμε στην Swidnica.

Μετά το βραδινό, κατά τις 9, μας κάλεσαν στο δωμάτιο τους οι Πορτογάλοι. Εκεί ήταν οι Ρουμάνοι, ο Τούλι και ο Ρόμπερτ, οι Ιταλίδες, η Μπεατρίτσε η Ειρήνη και η Φεντερίκα. Επίσης κάποιοι από τους Κροάτες, ο Ματία, ο Άλντο, ο Ιβάν και η Ματίνα. Με την φωτογραφική μηχανή του Κάιλον, τράβηξαν ένα βίντεο που χόρευαν Harlem Shake. Έβγαλαν την τηλεόραση από την θέση της και έσπασαν ένα ξύλο από το κρεβάτι. Επικρατούσε πανικός κι όχι αυτό που περίμενα.

Ήμουν κάπως προβληματισμένη για το τι έπρεπε να κάνω. Αποφάσισα να γυρίσω στο δωμάτιό μου με την δικαιολογία ότι οι καθηγητές είχαν πει να είμαστε στα δωμάτια μας κατά τις 12.

Απογοητεύτηκα κάπως από τα παιδιά, άλλα σκέφτηκα ότι ήταν απλώς μια άσχημη μέρα.

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Ήταν τα τελευταίο βράδυ που μείναμε σε αυτό το Hostel. Μετά το πρωινό μπήκαμε στο λεωφορείο με προορισμό το Auschwitz. Το μεσημεριανό μας ήταν δύο σάντουιτς.

Το ταξίδι ήταν επίσης πολύωρο αλλά όσο πηγαίναμε προς εκεί τόσο μειωνόταν το χιόνι. Φτάνοντας στο παγωμένο και χιονισμένο Auschwitz, μπήκαμε μέσα και μοιραστήκαμε σε δύο γκρουπ. Είχαμε τα ακουστικά, που μας διευκόλυναν να ακούσουμε καλύτερα την ξεναγό όσο μακριά κι αν είμαστε. Είναι δύσκολο να μεταφέρω όσα είδα και έμαθα εκεί, γι αυτό θα αρκεστώ να σας περιγράψω ό,τι μου προκάλεσε έντονη εντύπωση. Στην είσοδο ως καλωσόρισμα είχε μια επιγραφή στα γερμανικά που έγραφε ότι «η δουλειά ελευθερώνει». Αρκετά ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς τι περίμενε όποιον έμπαινε εκεί μέσα. Γύρω γύρω υπήρχαν ηλεκτροφόρα σύρματα, ώστε να μην μπορεί κανένας να αποδράσει. Υπήρχαν διώροφα κτίρια, στα οποία ο δεύτερος όροφος είχε προστεθεί από τους Γερμανούς. Μπήκαμε σε αρκετά από αυτά. Η ξεναγός μάς έδειξε ένα χάρτη όπου υπήρχαν όλες οι πόλεις της Ευρώπης απ’ όπου συγκέντρωναν εβραίους και τσιγγάνους. Αρχικά οι κρατούμενοι δεν γνωρίζανε το σκοπό του στρατοπέδου. Απλώς πίστευαν ότι θα βρίσκονται συγκεντρωμένοι όλοι οι Εβραίοι και θα έκαναν καταναγκαστικά έργα, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να έχουν πληρώσει και εισιτήριο τρένου για να φτάσουν εκεί, έχοντας μαζί τους ρούχα, χρυσαφικά και πολύτιμα πράγματα ακόμη και χτένες και γυαλιστικά παπουτσιών. Σε διάφορες προθήκες υπήρχαν τέτοιου είδους αντικείμενα. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε ένα ελληνικό εισιτήριο τρένου από Θεσσαλονίκη προς Auschwitz.

Στο πέρασμα του χρόνου δημιουργήσανε κρεματόρια, δηλαδή θαλάμους ομαδικών δολοφονιών με αέρια και φούρνους καύσης πτωμάτων.

Με την άφιξη των κρατουμένων, μετά από πολυήμερο και απάνθρωπο ταξίδι με τρένο, γινόταν διαχωρισμός των ικανών για εργασία από τους πιο αδύναμους, έτσι ώστε να χωρίζονται οι οικογένειες. Κατά τη διαδικασία της διαλογής τούς κούρευαν και έπαιρναν όλα τα υπάρχοντά τους, που τα έβαζαν σε μια αποθήκη, που χαριτολογώντας λεγόταν Καναδάς, γιατί τότε ο Καναδάς ήταν πολύ πλούσιο κράτος. Οι αδύναμοι τις περισσότερες φορές κατευθύνονταν στα κρεματόρια για την θανάτωσή τους. Είδαμε σε προθήκες βουνά από παπούτσια, τεχνητά μέλη, βαλίτσες, γυαλιστικά παπουτσιών, γυαλιά μυωπίας, μαλλιά. Σε μια προθήκη υπήρχε ένα ύφασμα που ήταν κατασκευασμένο από μαλλιά. Σε ένα διάδρομο είχαν κρεμασμένα κάδρα, που κάθε ένα είχε μια φωτογραφία ενός κρατούμενου και κάποιες πληροφορίες γι’ αυτόν, όπως το επάγγελμά του, πότε ήρθε στο στρατόπεδο, πότε πέθανε. Χαρακτηριστικό ήταν το κτίριο με τα σφραγισμένα παράθυρα, στο οποίο γινόταν τα διαβόητα πειράματα γεννητικής. Όπως μας πληροφόρησε η ξεναγός μας, τα παράθυρα σφραγίστηκαν για να διατηρούνται ήρεμοι οι άνθρωποι-πειραματόζωα, μια και στο διπλανό αύλειο χώρο γινόταν καθημερινά εκτελέσεις. Το εντυπωσιακό ήταν ότι ο τοίχος που γειτόνευε με το χώρο εκτέλεσης ήταν κατασκευασμένος από υλικό κατάλληλο να απορροφά τον ήχο του πυροβολισμού.

 Αυτό που δεν είναι γνωστό στους περισσότερους, είναι ότι το Auschwitz δεν είναι ένα στρατόπεδο, αλλά μια περιοχή όπου υπήρχαν τρία συνολικά στρατόπεδα εξόντωσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι το βασικό κτίριο, το Auschwitz 1 που περιηγηθήκαμε αρχικά, δεν ήταν το πιο θανατηφόρο και το πιο απάνθρωπο ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, μια και ήταν σχεδιασμένο για πολωνικό στρατόπεδο. Ενώ το Birkenau ή Auschwitz 2 δημιουργήθηκε αποκλειστικά και μόνο ως στρατόπεδο εξόντωσης. Υπήρχαν 6 μεγάλα κρεματόρια με τους αντίστοιχους φούρνους που δεν έσβηναν ποτέ και εξόντωναν ανά κρεματόριο 2.000 ανθρώπους το εικοσιτετράωρο. Τα κτίρια, όπου διαβίωναν οι κρατούμενοι, ήταν ξύλινα και προορισμένα για στάβλους αλόγων. Κατά την αποχώρηση, οι Γερμανοί προσπάθησαν να καταστρέψουν τα κρεματόρια βάζοντας φωτιά, έτσι ώστε να μην αφήσουν ίχνη των εγκλημάτων τους. Το κρύο ήταν ανυπόφορο και αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν άνθρωποι να επιβιώσουν σε τέτοιες συνθήκες με συνεχή εργασία, χωρίς κατάλληλο ρουχισμό και διατροφή.

Στην συνέχεια πήγαμε στο Ksiaz Castle που είναι ένα από τα πιο όμορφα κάστρα της Πολωνίας. Το κάστρο άλλαξε πολύ συχνά ιδιοκτήτες. Οι τελευταίοι ήταν ο John Herny XI ο John Herny XV και η Duchess Maria Teresa Olivia που την έλεγαν Daisy.

Μετά από την συγκλονιστική ξενάγηση στο Auschwitz και το Κάστρο πήγαμε στο Na Wierzynce Hotel. Το βραδάκι, ήμασταν καλεσμένοι. Στο δωμάτιο των Ιταλίδων αυτήν την φορά. Πήγα με μια επιφύλαξη για το τι μας περιμένει. Ευτυχώς δε γινόταν ο χαμός που κυριαρχούσε την άλλη φορά. Ήμασταν εμείς, οι Πορτογάλοι και οι Ιταλίδες. Γελάσαμε και μιλήσαμε για τα σχολεία μας. Οι Ιταλίδες συμμετείχαν σε αυτό το πρόγραμμα με βάση την βαθμολογία, όπως κι εμείς. Αντίθετα οι Πορτογάλοι όχι. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και ζήτησα από τον καθένα να μου γράψει μια αφιέρωση. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και κατά τις μία γυρίσαμε κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι στα δωμάτιά μας!

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Αμέσως μετά το πρωινό πήγαμε στο κέντρο της Κρακοβίας, μια και το ξενοδοχείο μας ήταν έξω από την πόλη. Αρχικά, επισκεφτήκαμε το Wawel Royal Castle. Περάσαμε από τη σπηλιά του δράκου και μάθαμε για το σχετικό θρύλο. Ξεναγηθήκαμε στους χώρους του κάστρου και βγήκαμε φωτογραφίες όλοι οι συμμετέχοντες. Αργότερα, κατευθυνθήκαμε με τα πόδια προς την κεντρική πλατεία της Κρακοβίας, διασχίζοντας την Βασιλική οδό στην οποία βρισκόταν το σπίτι του πρώην ποντίφικα. Επισκεφτήκαμε το υπόγειο μουσείο (Runek Underground Museum), του οποίου τα εκθέματα ανακαλύφθηκαν τυχαία κατά την κατασκευή δημόσιων τουαλετών. Αν και τα εκθέματα δεν ήταν πολύ παλιά, ήταν μόλις του 13ου αιώνα, η παρουσίασή τους ήταν εντυπωσιακή. Δεν μπόρεσα, λοιπόν, να μην τα συγκρίνω με το δικό μας αρχαιολογικό πλούτο και αντίστοιχα με τη φτωχή τους προβολή. Στη συνέχεια πήγαμε στην επιφάνεια τις πλατείας, όπου βρισκόταν η καθολική εκκλησία Μαριάτσι, η οποία ήταν εντυπωσιακή τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Γενικά, όλες οι εκκλησίες ήταν εντυπωσιακά όμορφες.

Το βραδάκι στο ξενοδοχείο, πάλι με τα παιδιά.

Αυτήν τη φορά ήταν και τα τρία αγόρια από την Κροατία και οι Ρουμάνοι. Κάποια παιδιά αρχίσανε να παίζουνε μαξιλαροπόλεμο. Ευτυχώς δεν κράτησε για πολύ και μόλις τελείωσε, τα παιδιά από την Ρουμανία έφυγαν.

Μείναμε εμείς, οι Πορτογάλοι, οι Ιταλίδες και οι Κροάτες. Όλα τα παιδιά έγραψαν πάλι γράμματα για την εμπειρία τους στην Πολωνία. Με τα παιδιά ανταλλάξαμε τηλέφωνα, facebook και τις διευθύνσεις από τα σχολεία τους, ώστε να επικοινωνούμε και με γράμματα.

Η ώρα πέρασε και πάλι χωρίς να το καταλάβουμε. Όμως οι Ιταλίδες δε θα ήταν μαζί μας το Σάββατο, γιατί θα έφευγαν. Αγκαλιαστήκαμε πολλές φορές, φιληθήκαμε και σχεδόν με κλάματα μας καληνύχτισαν.

Ήθελα να τους δώσω κάτι για να μας θυμούνται, αλλά δεν είχα τίποτα που να θύμιζε Ελλάδα. Βρήκα δύο σοκολάτες που είχα στην τσάντα μου και τους τις έδωσα για να έχουν «γλυκό» ταξίδι.

Σάββατο 15 Μαρτίου 2013

Το πρωί χαιρετήσαμε ξανά τις Ιταλίδες και ετοιμάσαμε βαλίτσες γιατί θα πηγαίναμε στην τελευταία πόλη που θα μας φιλοξενούσε, το Βρότσλαβ. Πρώτα πήγαμε στο ορυχείο αλατιού (Weiliczka Salt Mine). Ένα μοναδικό τεράστιο ορυχείο που λειτουργεί εδώ και 700 χρόνια. Έχει 9 επίπεδα κάτω από την επιφάνεια της γης και 327 μέτρα βάθος. Αρχικά κατεβήκαμε 380 σκαλιά. Είδαμε αγάλματα από αλάτι που τα έχουν δημιουργήσει οι εργάτες του ορυχείου. Μέχρι και ολόκληρη εκκλησία από αλάτι έφτιαξαν.

Εντυπωσιακές ήταν και οι υπόγειες λίμνες, που η περιεκτικότητα τους σε αλάτι είναι τόσο μεγάλη που είναι αδύνατο να βυθιστείς. Έπειτα πήγαμε για μεσημεριανό, το τελευταίο με όλα τα παιδιά μαζί, γιατί οι περισσότεροι θα έφευγαν για τη χώρα τους με το δικό τους λεωφορείο. Μετά το μεσημεριανό αποχαιρετιστήκαμε με τα παιδιά που θα έφευγαν και ανεβήκαμε στο λεωφορείο με προορισμό το Βρότσλαβ. Μείναμε μόνο εμείς, οι Ρουμάνοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί και οι Πολωνοί. Εμείς με τους Σουηδούς ήμασταν στο ίδιο ξενοδοχείο, οι Ρουμάνοι σε ένα κοντινό μας και οι Πορτογάλοι αρκετά μακριά. Έτσι χάσαμε την παρέα μας.

Για βραδινό πήγαμε εμείς με τους Σουηδούς και τους Ρουμάνους σε ένα εστιατόριο που λεγόταν The Sphinx. Εκεί μιλήσαμε με τον Sebastian, που είναι μαθητής από τη Σουηδία αλλά οι γονείς του είναι από την Κούβα. Μας είπε ότι οι Σουηδοί επιλέγουν σαν ένα από τους πέντε πιο δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς την Ελλάδα. Μας είπε ακόμη ότι οι Σουηδοί αγαπούν τις ελληνικές παραλίες και τον γύρο! Όλοι οι Σουηδοί μαθητές μαθαίνουν την ιστορία μας και θεωρείται πολύ σημαντική στην χώρα τους. Μας μίλησε για τα σπορ που έχουν εκεί και τη ζωή του. Μας αποθάρρυνε μάλιστα να επισκεφτούμε την Σουηδία, γιατί όπως είπε είναι παγωμένη το χειμώνα και ζεστή, όπως η Ελλάδα, το καλοκαίρι. Επίσης είπε ότι τελικά η Πολωνία του φάνηκε πολύ πιο όμορφη από ό,τι πιστεύουν οι Σουηδοί. Εκείνο το βράδυ έμαθα αρκετά πράγματα για τη Σουηδία.

Κυριακή 16 Μαρτίου 2013

Μετά το πρωινό, χαιρετήσαμε τους Σουηδούς και βγήκαμε να δούμε την πόλη μέχρι το απόγευμα που θα φεύγαμε οριστικά από την Πολωνία. Γυρίσαμε το Βρότσλαβ και αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν μια γέφυρα γεμάτη κλειδαριές που έγραφαν ονόματα. Την κλείδωναν εκεί ζευγάρια για να «κλειδώσουν» την αγάπη τους. Ψάχνοντας βρήκα και μια που έγραφε ελληνικά ονόματα.

Μετά το μεσημεριανό φύγαμε για το αεροδρόμιο.

 Μια υπέροχη εβδομάδα τέλειωσε αλλά οι αναμνήσεις θα με ακολουθούν πάντα.

Πώς νηστεύουν οι πιστοί στις διάφορες θρησκείες

Νηστεία κάνουμε όταν σταματάμε να τρώμε κάποιες τροφές για ορισμένο χρονικό διάστημα. Η συνήθεια ξεκίνησε πολύ παλιά, πολύ πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού.

Στην αρχαία Αίγυπτο νήστευαν όταν ήθελαν να πάρουν μέρος σε θρησκευτικές τελετές, για να τιμήσουν κάποιο θεό. Στην αρχαία Ελλάδα νηστεία έκαναν οι ιερείς και οι βασιλίδες όταν ετοίμαζαν κάποια θυσία. Και οι Αθηναίοι όταν συμμετείχαν στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι με την νηστεία καθάριζαν το σώμα και την ψυχή και έρχονταν πιο κοντά στους θεούς.

Στη Ορθόδοξη εκκλησία η νηστεία γίνεται συγκεκριμένες μέρες του χρόνου (περίπου 180-200 ημέρες). Ας δούμε ποιες είναι αυτές:

·         Η Μεγάλη Σαρακοστή( από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι την Ανάσταση).

·         40 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου.

·         Των Αγίων Αποστόλων, δηλαδή μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων ( που πέφτει 56 μέρες μετά το Πάσχα) μέχρι τις 29 Ιουνίου που γιορτάζουμε την μνήμη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

·         Του Δεκαπενταύγουστου, για την ακρίβεια από την 1η Αυγούστου μέχρι τις 15 του ίδιου μήνα.

·         Στις 29 Αυγούστου, του αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Προδρόμου.

·         Στις 14 Σεπτεμβρίου, την ημέρα που γιορτάζουμε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

·         Την παραμονή των Θεοφανίων, δηλαδή στις 5 Ιανουαρίου.

Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή.

Νηστεία δεν σημαίνει μόνο να βγάλουμε από τη διατροφή μας κάποιες τροφές όπως κρέας, αυγά, γάλα, τυρί, ψάρια και λάδι. Σημαίνει επίσης να μάθουμε να ελέγχουμε την ποσότητα του φαγητού μας. Είναι μία άσκηση, μία σωματική και πνευματική προσπάθεια να συγκρατούμε τον εαυτό μας από το φαγητό, και το σημαντικότερο, να προσέχουμε την συμπεριφορά μας ( θυμός, ψέματα, κακές κουβέντες κ.α.). Ο Άγιος Ιωάννης Ο Χρυσόστομος λέει: «Δείξε μου την νηστεία σου με τα έργα σου… διότι ποιο το όφελος, όταν δεν τρώμε κρέας, όμως κατατρώμε τους αδερφούς μας;»

Στην Καθολική Εκκλησία οι απαγορεύσεις είναι λιγότερες. Οι πιστοί δεν τρώνε κρέας κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και μειώνουν την ποσότητα των γευμάτων, δηλαδή τρώνε ένα κυρίως γεύμα και δύο μικρότερα μέσα στο 24ώρο.

Οι Εβραίοι είχαν στην αρχαιότητα πολλές μέρες νηστεία. Σήμερα νηστεύουν μόνο 6 ήμερες το χρόνο, ενώ χωρίζουν τις τροφές σε «καθαρές» (μοσχάρι, αιγοπρόβατα, ελάφι, ψάρια) και «ακάθαρτες» (χοιρινό θαλασσινά).

Οι Μωαμεθανοί νηστεύουν για ένα μήνα, που λέγεται Ραμαζάν και δεν τρώνε τίποτα κατά την διάρκεια της ημέρας. Μετά την δύση του ηλίου όμως τρώνε ότι θέλουν. Χωρίζουν τις τροφές σε «χαράμ» δηλαδή απαγορευμένες (χοιρινό, αλκοόλ) και «χαλάλ» οι επιτρεπόμενες.

Οι Βουδιστές έχουν διαφόρων ειδών νηστείες: άλλοτε απαγορεύεται να καταπιούν ακόμη και το σάλιο τους για μια μέρα, άλλοτε πρέπει να μείνουν νηστικοί όλη την ημέρα και να τρώνε ένα γεύμα το βράδυ και άλλες φορές να μην τρώνε στερεές τροφές αλλά μόνο υγρές.

Οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες νηστεύουν όταν αντιμετωπίζουν μεγάλες συμφορές.

Συμμορίες στα σχολεία

Με όπλο τον «τσαμπουκά», κρατώντας στιλέτα, σουγιάδες, αλυσίδες, σιδερογροθιές μέχρι και κλομπ, σπέρνουν το φόβο μέσα και έξω από το σχολείο. Ολοένα και περισσότεροι μαθητές συμμετέχουν σε συμμορίες ανηλίκων εκβιάζοντας, απειλώντας και κλέβοντας, είτε συνομηλίκους τους είτε ηλικιωμένους οι οποίοι είναι αδύναμοι να αντισταθούν.

Έρευνα του Εργαστηρίου Ποινικών και Εγκληματολογικών Ερευνών του Πανεπιστήμιου της Αθήνας καταδεικνύει πως ένας στους δέκα μαθητές είναι μέλος παρέας που εμφανίζει παραβατική συμπεριφορά, ενώ, σύμφωνα με την υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων της ΕΛ.ΑΣ., το 2008 συνελήφθησαν μόνο στην Αττική 2.700 ανήλικοι, εκ των οποίων το 40% αφορά στην ομαδική παραβατικότητα.

Ο σχηματισμός συμμοριών είναι αποτέλεσμα της οικονομικής βιωσιμότητας αλλά και άλλων μεταβλητών όπως το φύλλο, το κοινωνικό status και η φυλή. Συνήθως είναι παιδιά με άσχημη επίδοση στα μαθήματα του σχολείου και θέλουν με αυτόν τον τρόπο να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των υπολοίπων, βρίσκοντας όμως τον ‘‘αρνητικό’’ τρόπο. Νομίζουν ότι όλοι τους σέβονται ενώ στην πραγματικότητα δεν τους υπολογίζουν καθόλου μια και οι συμπεριφορές που εισπράττουν από αυτούς είναι πάντα αρνητικές, Η επιθυμία τους να ενταχθούν σε μια ομάδα να γίνουν αποδεκτοί τους οδηγεί σε λάθος επιλογές. Η συμμορία αποτελεί γι’ αυτούς την οικογένειά τους, καλύπτει την ανασφάλειά τους και νομίζουν ότι αποκτούν αυτοεκτίμηση.

Στη χώρα μας, μέχρι σήμερα έχουν παρουσιαστεί φαινόμενα, όπως η συγκρότηση ομάδων μαθητών που καταφέρονται εναντίον συμμαθητών τους με λεκτική ή σωματική βία ή ακόμα και με σκοπό την κλοπή αντικειμένων τους, όπως ρούχα και κινητά τηλέφωνα.

Η έξαρση που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια έχει προβληματίσει τους ειδικούς. Στην προσπάθειά τους να ελαττώσουν το φαινόμενο αυτό αποφασίσθηκε η μη χρήση των κινητών στους χώρους του σχολείου, με ποινή αποβολής. Αμέσως μετά, το υπουργείο επανήλθε με νέα ανακοίνωσή του, η οποία απαγορεύει την κατοχή κινητών από μαθητές στους χώρους των σχολείων, αφήνοντας παραθυράκι για κατ' εξαίρεση κατοχή κινητού, το οποίο όμως θα είναι κλειστό.

Η σωστότερη αντιμετώπιση των σύγχρονων μορφών βίας στο σχολικό περιβάλλον, είναι η προσπάθεια ενδυνάμωσης των σχέσεων μεταξύ της κοινότητας των καθηγητών και της κοινότητας των μαθητών, με παράλληλη ενεργοποίηση των μαθητικών συμβουλίων και των συλλόγων των καθηγητών. Η παρουσία σχολικού φύλακα κρίνεται επιβεβλημένη, όχι για να αστυνομεύει τους μαθητές, αλλά για να αποτρέπει την ανάπτυξη οποιουδήποτε εν δυνάμει κινδύνου θα ήταν δυνατό να προέλθει από εξωσχολικό παράγοντα, εις βάρος των μαθητών ή των σχολικών εγκαταστάσεων.

Δυστυχώς, οι καθηγητές βλέπουν το σχολείο ως δουλειά, η οποία θα τους αποδώσει το απαιτούμενο για να ζήσουν εισόδημα, ξεχνώντας ορισμένες φορές την παιδαγωγική τους ιδιότητα και παρουσιάζονται στο σχολείο 10΄πριν αναλάβουν υπηρεσία και αποχωρούν αμέσως μετά τη λήξη της εργασίας τους. Ορισμένοι μαθητές βλέπουν το σχολείο ως «κρεματόριο», μιας και κανείς από τους ενηλίκους δεν φρόντισε να τους κάνει να το αγαπήσουν και να αντιληφθούν τη χρησιμότητά του. Τα 15μελή συμβούλια, δραστηριοποιούνται μόνο για την ικανοποίηση αιτημάτων των μαθητών, όπως εκδρομές, καθώς και για την έναρξη και διατήρηση ή όχι καταλήψεων. Έχοντας αυτές τις τυποποιημένες συμπεριφορές είναι δύσκολο να αναπτυχθούν οι μεταξύ τους σχέσεις. Η καταστολή θα πρέπει να είναι το τελευταίο μέσο συμμόρφωσης ενάντια στην παραβατικότητα των νέων. Η διαπαιδαγώγηση και η ενδυνάμωση του χαρακτήρα του παιδιού πρέπει να αρχίζει από το νηπιαγωγείο και να συνεχίζεται μέχρι και το λύκειο. Απαραίτητη είναι και η επιμόρφωση των καθηγητών και δασκάλων ώστε να αναγνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν σωστά τα φαινόμενα βίας που παρατηρούνται. Η ύπαρξη σχολικού ψυχολόγου και η καλή συνεργασία σχολείου και γονέων μακροπρόθεσμα θα βοηθήσει στο να μειωθούν τα φαινόμενα δημιουργίας των συμμοριών.

Ιωάννα Λυτρίδου

Προγράμματα και Διαγωνισμοί

«Φαντάσου έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν χώρες και όλος ο κόσμος είναι ένα». Αυτό ονειρεύτηκε ο John Lennon. Αυτό έγινε πραγματικότητα για μια εβδομάδα σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, το «Break walls», δηλαδή «Σπάστε τους Τοίχους». Δύο παιδιά από το σχολείο μας είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν στην Πολωνία. Το πρόγραμμα είχε στόχο να μάθει στους μαθητές την ανεκτικότητα απέναντι στη διαφορετικότητα. Τα κράτη που συμμετείχαν όφειλαν να εντοπίσουν τα κοινά μεταξύ τους σημεία και δημιούργησαν ένα λεξικό με κοινούς όρους για την ανεκτικότητα. Το πρόγραμμα βαθμολογήθηκε με άριστα και θα ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για όσους συμμετείχαν.

Στο σχολείο μας, όμως «τρέχουν» κι άλλα προγράμματα όπως η έκδοση Εφημερίδας, έντυπης και ηλεκτρονικής, η Κυκλοφορική Αγωγή και η Περιβαλλοντική.

Ακόμη, έχουμε πάρει μέρος και σε πολλούς διαγωνισμούς, όπως σ’ έναν ποιητικό και σ’ έναν διαγωνισμό ορθογραφίας, όπου τα πήγαμε αρκετά καλά. Επίσης συμμετείχαμε σε τρεις διαγωνισμούς έκθεσης· έναν για τα 100 χρόνια από την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, έναν ευρωπαϊκό με θέμα την Ειρήνη και σε έναν για την Unesco, όπου το κείμενο έπρεπε να είναι γραμμένο στα αγγλικά.

Ιωάννα Λυτρίδου

Για σινεφίλ και όχι μόνο!

Χάρη στην εξαιρετική ενέργεια του κ.Παπαθανασίου, για τέσσερα Σάββατα οι μαθητές και όχι μόνο του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν προβολή ταινιών και παράσταση μπαλέτου. Στην πρεμιέρα των προβολών παρακολουθήσαμε την παράσταση «GISELLE» του Adolph Adam, ενώ και το δεύτερο Σάββατο την παράσταση μπαλέτου «Λίμνη των κύκνων». Το τρίτο Σάββατο παρακολουθήσαμε την ταινία «Toy Story 1» και το τέταρτο το «Toy Story 2». Το σπουδαίο σε αυτή την δράση δεν είναι να βλέπουμε καινούργιες ταινίες αλλά να ζωντανεύει το σχολείο μας και τα Σάββατα, ώστε να περάσουμε δύο ώρες διασκέδασης. Πράγματι όσοι ήμασταν στις προβολές, γελάσαμε και περάσαμε ένα ευχάριστο Σάββατο. Περιμένουμε να σας δούμε όλους στην επόμενη προβολή.

Το πρόγραμμα προβολών ανακοινώνεται κάθε φορά από τον υπεύθυνο της ομάδας προβολών, κ.Παπαθανασίου.

Ιωάννα Λυτρίδου

Κατακλυσμός διαγωνισμών!

Το σχολείο μας μέχρι στιγμής έχει πάρει μέρος σε αρκετούς διαγωνισμούς. Αρχικά σε ένα διαγωνισμό ποιήματος, όπου τα ποιήματα στάλθηκαν στην Κύπρο. Έπειτα σε ένα διαγωνισμό έκθεσης για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Επίσης σε έναν διαγωνισμό έκθεσης με αφορμή τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσης της Κρήτης. Ανατέθηκε επίσης σε ένα μαθητή από την Γ΄ Γυμνασίου να εκπροσωπήσει το σχολείο μας σε ένα Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ορθογραφίας στην Κεντρική Βιβλιοθήκη της πόλης μας. Συμμετέχουμε και σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό έκθεσης για την ειρήνη. Τέλος σε έναν διαγωνισμό έκθεσης, υπό την αιγίδα της UNESCO γραμμένη στα αγγλικά, με θέμα την Ειρήνη. Ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στους μαθητές που συμμετείχαν. Δεν παραλείπουμε όμως να ευχαριστήσουμε και τους καθηγητές που μας δίνουν την ευκαιρία να συμμετέχουμε σε διαγωνισμούς και να εμπλουτίζουμε τις γνώσεις μας.

Ιωάννα Λυτρίδου

Άγια Νύχτα

Όπως συμβαίνει συνήθως για πολλά δημοφιλή πρόσωπα ή αντικείμενα (τραγούδια, κτήρια, τοποθεσίες, προσωπικά αντικείμενα φημισμένων προσωπικοτήτων), έτσι και γύρω από τη σύνθεση του χριστουγεννιάτικου αυτού τραγουδιού έχουν πλεχθεί διάφορες ιστορίες και θρύλοι, που πλαισιώνουν την πραγματική ιστορία.

Σύμφωνα με την πιο γνωστή, την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1818, στο μικρό χωριό του Όμπερντορφ στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ξαφνικά χάλασε το μοναδικό εκκλησιαστικό όργανο της εκκλησίας. Ένοχοι ήταν τα ποντίκια που είχαν ροκανίσει τα διάφορα μέρη του παλιού οργάνου. Μετά τη Λειτουργία ο εφημέριος Γιόζεφ Μορ κάλεσε το δάσκαλο του χωριού και οργανίστα της εκκλησίας Φράντς Γκρούμπερ για να βρουν κάποια λύση, αφού δεν μπορούσαν να αποδώσουν τον χριστουγεννιάτικο ύμνο χωρίς εκκλησιαστικό όργανο. Αποφάσισαν τελικά να γράψουν ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι για κιθάρα και ο δάσκαλος αποσύρθηκε στο δωμάτιό του πάνω από το σχολείο, περιμένοντας τους στίχους του τραγουδιού που θα έγραφε ο εφημέριος. Το γαλήνιο χιονισμένο τοπίο ενέπνευσε τον πατέρα Μορ, που φαντάστηκε ότι σε μια τόσο γαλήνια και ήρεμη νύχτα θα ήρθε στον κόσμο το Θείον Βρέφος. Οι σκέψεις αυτές έγιναν οι πρώτοι στίχοι του καινούριου τραγουδιού. Αργά τη νύχτα, όταν νεαρός εφημέριος τελείωσε τη συγγραφή, έτρεξε στο δωμάτιο του δασκάλου. Τα όμορφα λόγια του τραγουδιού συγκίνησαν τον Γκρούμπερ που έβαλε τα δυνατά του για να συνθέσει μία εξίσου ωραία μελωδία. Μέχρι τα ξημερώματα το τραγούδι ήταν έτοιμο και τη νύχτα της παραμονής, στη Λειτουργία των Χριστουγέννων στη θέση του χριστουγεννιάτικου ύμνου οι δύο συνθέτες άρχισαν να ψάλλουν την «Άγια Νύχτα».

Όταν τελείωσαν, μια απέραντη σιωπή επικρατούσε στην εκκλησία, φέρνοντας τον πατέρα Μορ και τον Γκρούμπερ σε αμηχανία. Τότε όμως μια γλυκιά γυναικεία φωνή άρχισε να τραγουδάει κατανυκτικά τους στίχους του νέου ύμνου. Σιγά-σιγά όλο το εκκλησίασμα άρχισε να συμμετέχει, ψάλλοντας ξανά και ξανά το όμορφο αυτό τραγούδι με τους τόσο γλυκείς στίχους.

Κατά καιρούς και με τη διάδοση της «Άγιας Νύχτας» σε όλο τον κόσμο, ο δημοφιλής αυτός θρύλος παραλλάχθηκε σε πολλές διαφορετικές εκδοχές, με τον εμπλουτισμό της αρχικής ιστορίας με στοιχεία των κατά τόπους παραδόσεων.

Ιωάννα Λυτρίδου

Χριστούγεννα στην Ελλάδα

Ονειρούπολη – Δράμα  Το χωριό του Αγ. Βασίλη!

Ναι, κυρίες και κύριοι, ο Άγιος Βασίλης ζει στην Ονειρούπολη της Δράμας! Καλά διαβάσατε, αν επισκεφτείτε το κέντρο της Δράμας, τον κατάφυτο κήπο και την πλατεία Ελευθερίας θα δείτε με τα ματιά σας το χωριό του Αγίου Βασίλη!

Χαριτωμένα ξύλινα σπιτάκια, διάσπαρτα μέσα στο πάρκο, φιλοξενούν δραστηριότητες για τους μικρούς επισκέπτες. Στο «Ταχυδρομείο» της Ονειρούπολης τα πιτσιρίκια γράφουν γράμματα στον Αη Βασίλη, στο «Εργαστήρι του Αη Βασίλη», με μπογιές, χρώματα και αυτοκόλλητα δημιουργούν επιτραπέζια παιχνίδια, και στο «Σπίτι του Αρκτούρου» εθελοντές της περιβαλλοντικής οργάνωσης βοηθούν τους μικρούς τους φίλους να φτιάξουν αρκουδάκια από πηλό.

Με τόσο πολλές δραστηριότητες την περίοδο των Χριστουγέννων, τα τελευταία χρόνια η ακριτική Δράμα έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες χειμερινούς προορισμούς.

Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε ασχολίαστο και το φυσικό κάλλος της περιοχής. Η Δράμα είναι από τις λίγες πόλεις στην Ελλάδα, που καταφέρνει να διατηρεί, ένα τόσο όμορφο, φυσικό πάρκο όπως αυτό της Αγ. Βαρβάρας.

Βασιλίτσα –Γρεβενά  Η Βασίλισσα του χιονιού!

Αν πάλι θεωρείτε πως δεν μπορείτε να κάνετε, χριστουγεννιάτικες διακοπές, χωρίς να εξασκήσετε το αγαπημένο σας σκι, έχουμε κι εδώ τη λύση, που ακούει στο όνομα Βασιλίτσα!

Το Εθνικό χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας Γρεβενών εξελίσσεται σε ένα από τα μεγαλύτερα χιονοδρομικά κέντρα της Ελλάδας, καθώς διαθέτει ήδη μία από τις μεγαλύτερες πίστες, ενώ και με τα νέα έργα αναβαθμίστηκαν σημαντικά και οι προσφερόμενες υπηρεσίες.

Η Βασιλίτσα βρίσκεται 45 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη των Γρεβενών, προς το βορειοδυτικό άκρο του νομού, και χάρη στην άριστη ποιότητα και μεγάλη διάρκεια χιονιού, αλλά και τις άρτιες πίστες, έγινε πολύ γρήγορα γνωστό και απέκτησε φανατικούς επισκέπτες.

Καλάβρυτα, ένα ξεχωριστό χιονοδρομικό!

Στην Επαρχία Καλαβρύτων μπορείτε να επισκεφτείτε πολύ σημαντικά θρησκευτικά, ιστορικά, αρχαιολογικά, φυσιολατρικά και τουριστικά αξιοθέατα. Με πρώτο και καλύτερο για τις χριστουγεννιάτικες αποδράσεις σας το χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων, το οποίο βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του Χέλμου σε υψόμετρο 1700μ (Ξερόκαμπος) έως 2340μ (Νεραϊδοράχη). Υπάρχει και εδώ πλούσιο χιονισμένο τοπίο!

Το χιονοδρομικό κέντρο λειτουργεί από το 1988 και διαθέτει 7 αναβατήρες, 12 πίστες, άνετους χώρους στάθμευσης, καφετέριες, εστιατόρια, καταστήματα πώλησης και ενοικίασης εξοπλισμού καθώς και σχολή σκι. Απέχει 14 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 203 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

Τέλος, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, διοργανώνεται ρεβεγιόν στη μεγάλη σάλα του Chalet, στο Ξερόκαμπο Χελμού (υψομ 1750 μ). με πλούσιο μπουφέ, ποτά, σαμπάνιες, βασιλόπιτες, μουσική, χορό, πυροτεχνήματα και πολλά happenings σας περιμένουν για μια αξέχαστη υποδοχή του νέου έτους 2013...

Ιωάννα Λυτρίδου, Ελένη Τσιβλέρη

Εμπειρίες Απελευθέρωσης

Φέτος ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου συνέπεσε με την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Με την πρωτοβουλία του υπουργείου Μακεδονίας Θράκης, ώστε να τιμηθεί η ημέρα, διοργανώθηκε η "γιορτή της σημαίας: στα βήματα των ελευθερωτών". Ήταν η αναβίωση των ημερών και των ιστορικών γεγονότων της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης το 1912. Στην αναπαράσταση συμμετείχαν εύζωνες, λόχοι της σχολής Ευελπίδων, δυνάμεις της αστυνομίας, ενώ ακολουθούσαν πεζοπόρα τμήματα του στρατού, της Φιλαρμονικής και έφιπποι με στολές εποχής σε 21 περίπου άλογα. Οι σημαιοφόροι Γυμνασίων και Λυκείων παραβρέθηκαν μόνο στην ανύψωση της σημαίας στον Λευκό Πύργο. Είχα την τιμή να εκπροσωπήσω το Γυμνάσιο μας και από το 3ο Λύκειο εκπρόσωπος ήταν ο Νίκος Παπαδόπουλος.
 
Όλοι οι σημαιοφόροι περιμέναμε έξω από τη Λέσχη αξιωματικών. Κατόπιν ακολουθώντας το άγημα με την σημαία που προοριζόταν να υψωθεί στον Λευκό Πύργο, παραταχθήκαμε μπροστά του, ενώ το άγημα συνέχισε. Ακολούθησε η πανηγυρική έπαρση της σημαίας, στο μνημείο του Λευκού Πύργου, η οποία συνοδεύτηκε από κανονιοβολισμούς, από πεδινή πυροβολαρχία, και από βολές πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού, τα οποία έχουν αγκυροβολήσει από την προηγούμενη μέρα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία των τριήμερων εορταστικών εκδηλώσεων. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η συμμετοχή του κόσμου όταν ψάλθηκε ο εθνικός ύμνος.

Στη συνέχεια, οι σημαιοφόροι πήγαμε στην οδό Τσιμισκή για την μαθητική παρέλαση, η οποία πραγματοποιήθηκε κανονικά και με περισσότερους από πέρσι παρευρισκόμενους.
 
Σε φρούριο είχε μετατραπεί η Θεσσαλονίκη για τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, προκειμένου να μην επαναληφθεί η εικόνα του 2011, όταν τελικά ακυρώθηκε η παρέλαση και ο Πρόεδρος αποχώρησε.

Η πρόσβαση στο χώρο συγκέντρωσης των συμμετεχόντων ήταν δύσκολη ενώ οι γονείς, οι συγγενείς και οι θεατές έπρεπε να διανύσουν μεγάλη απόσταση για να μας παρακολουθήσουν, γιατί είχαν αποκλειστεί τρία τετράγωνα από την Αστυνομία. Βέβαια, χάρη σε αυτά τα μέτρα της Αστυνομίας η παρέλαση πραγματοποιήθηκε, με βροχερό καιρό μεν, χωρίς όμως σημαντικά επεισόδια. 

Ιωάννας Λυτρίδου

Επίσκεψη της Γ' τάξης στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Η Γ' Γυμνασίου πήρε μέρος στο πρόγραμμα "Το σχολείο στο Μουσείο", ύστερα από την πρωτοβουλία των καθηγητριών κ. Κανταρτζή και κ. Ζιώγα. Επισκεφτήκαμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο την έκθεση "Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης" όπου τα παιδιά συγκέντρωσαν πληροφορίες για τη ζωή των Εβραίων και έκαναν μια σχετική παρουσίαση.
Μπαίνοντας στο Μουσείο,
μας οδήγησαν σε μια ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα και μας εξήγησαν τι ακριβώς θα κάνουμε. Μας χώρισαν σε δυάδες, δίνοντας από ένα χαρτάκι στην κάθε ομάδα. Το καθένα είχε διαφορετικό χρώμα, και πάνω του υπήρχε μια εικόνα ή μια λέξη. Έπρεπε, λοιπόν, η κάθε ομάδα να βρει την αντίστοιχη εικόνα ή λέξη στο χώρο της έκθεσης. Κατόπιν, όφειλε να καταγράψει τις πληροφορίες και στο τέλος να κάνει την παρουσίασή της στα υπόλοιπα παιδιά. Με τον τρόπο αυτό μάθαμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους Εβραίους. Να μερικές απ' αυτές:
Άφιξη των Εβραίων
Το 145 π.Χ. φέρεται ως η πρώτη ημερομηνία εγκατάστασης των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη. Όμως, δεν υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την εγκατάσταση αυτή.
Τρόπος ζωής
Οι πρόσφυγες ομόγλωσσοι Εβραίοι δημιούργησαν ξεχωριστές ομάδες "προστασίας", συνοικίες, το Kehalim. Οι Kehalim περιλάμβαναν οικογένειες με κοινή προέλευση και δημιουργήθηκαν για να βοηθήσουν τους μετανάστες. Η αγορά βρισκόταν κατά την οθωμανική περίοδο γύρω από τη σημερινή Βενιζέλου. Μικρομάγαζα Εβραίων, Ρωμιών και Τούρκων συνυπήρχαν αρμονικά. Οι Εβραίοι ίδρυσαν και πολλές συναγωγές, δηλαδή χώρους λατρείας.
Βίλες
Γνωστές βίλες που υπάρχουν ακόμη και σήμερα είναι εξοχική βίλα του Καρόλου Αλατίνη, που στεγάζει σήμερα τις υπηρεσίες της Νομαρχίας και της Περιφέρειας. Επίσης είναι γνωστή η βίλα Καπαντζή, το σημερινό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας, όπως και η βίλα Μπιάνκα, όπου στεγάζεται η Δημοτική Πινακοθήκη. Ακόμη υπάρχει η βίλα Μοδιάνο, το σημερινό Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας Θράκης.
Ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από την επίσκεψή μας.

 

Λυτρίδου Ιωάννα

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Απάντησε στους παρακάτω ορισμούς.

1) Σύμβολο γονιμότητας και διακοσμητικό  πασχαλινό στοιχείο. Κ __ __ __ __ __ __

2) Η … του Χριστού σηματοδοτεί την ελπίδα μας για αιώνια ζωή. Α __ __ __ __ __ __ __    

3) Λέγεται αλλιώς το Πάσχα. Λ __ __ __ __ __  

4) Αντίστροφα η πρώτη λέξη της ακροστιχίδας. Ο__ __ __     

5)Την μεγάλη … χτυπάνε οι καμπάνες πένθιμα. Π __ __  __  __  __  __  __  __    

6) Τα βάφουμε κόκκινα. Α __ __ __    

7) Το … του Λαζάρου γιορτάζουμε την ανάσταση του Λαζάρου. Σ  __ __ __ __ __ __   

8) Συνήθως εκεί πηγαίνουν το Πάσχα οικογένειες. Χ __ __ __ __ 

9) Το ψήνουμε το Πάσχα. Α __ __ __    

Βρες 10 λέξεις που να έχουν σχέση με το ΠΑΣΧΑ.

Α	Υ	Γ	Ο	Β	Λ	Λ	Ο	Υ	Γ	Ν	Μ
Α	Ν	Α	Σ	Τ	Α	Σ	Η	Ξ	Φ	Σ	Α
Σ	Β	Χ	Λ	Κ	Γ	Κ	Η	Α	Ρ	Π	Ν
Κ	Ι	Ω	Α	Α	Ν	Ι	Ι	Ο	Α	Τ	Η
Ο	Λ	Κ	Μ	Σ	Δ	Λ	Ν	Κ	Ρ	Α	Χ
Π	Λ	Π	Π	Η	Κ	Μ	Ξ	Θ	Ν	Χ	Ω
Ξ	Α	Ο	Ρ	Α	Σ	Θ	Η	Α	Ι	Κ	Ρ
Μ	Γ	Δ	Η	Θ	Α	Ζ	Τ	Λ	Κ	Α	Ι
Γ	Ο	Ο	Ξ	Χ	Π	Α	Σ	Χ	Α	Λ	Ο
Β	Σ	Λ	Α	Λ	Α	Ζ	Α	Ρ	Ο	Σ	Π
Λ	Α	Μ	Π	Α	Δ	Α	Λ	Ρ	Α	Λ	Ρ
Η	Τ	Σ	Ο	Υ	Ρ	Ε	Κ	Ι	Ν	Ο	Ι

Ιωάννα  Λυτρίδου