Συμμετοχή στο πρόγραμμα «Φωνές της Πόλης» Οι εντυπώσεις μας

Όλγα Ζάπρη

Στις 25 Φεβρουαρίου τα παιδιά της εφημερίδας μαζί με τα παιδιά του 2ου Πρότυπου Πειραματικού Γυμνάσιου Θεσσαλονίκης, συγκεντρώθηκαν μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγίου

Δημητρίου και από εκεί άρχισε η ξενάγησή μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης μας. Από τον Άη Δημήτρη, στην πλατεία Δικαστηρίων, από κει στο Πειραματικό σχολείο του ΑΠΘ, στο Μπέη Χαμάμ και την Αχειροποίητο. Η ξενάγηση έγινε από φοιτητές της θεατρικής ομάδας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μάθαμε πράγματα που δεν ξέραμε για τα μνημεία της πόλη μας, τα είδαμε ίσως για πρώτη φορά πραγματικά, τα ζήσαμε. Τα συναισθήματά μας ήταν ανάμικτα και η εμπειρία που κερδίσαμε μοναδική.

 Στο τέλος της ξενάγησης μάς μίλησε η δημοσιογράφος καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου σχετικά με την δημοσιογραφία· ήταν ένα θέμα που εννοείται ότι μας ενδιέφερε ιδιαίτερα.

Ελένη Τσιβλέρη

Το σχολείο μας συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα με το οποίο θα μπορούσαμε να μάθουμε καλύτερα την πόλη στην οποία ζούμε αλλά και να ευαισθητοποιηθούμε, ώστε να την κάνουμε πιο όμορφη. Κατά τις 9:00 ήμασταν στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Μετά από λίγο ήρθε μια ομάδα φοιτητών οι οποίοι μας έκαναν μια αναπαράσταση της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Το πιο ενδιαφέρον ήταν το ότι συμμετείχαμε σε ένα παιχνίδι με το οποίο θα έπρεπε να δώσουμε συμβουλές σε ένα άτομο το οποίο δεν ήταν από την Ελλάδα. Αυτό το πρόγραμμα μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την πόλη.

 

Ράνια Λαζαρίδου

Μέσα από αυτήν την ξενάγηση έμαθα περισσότερα πράγματα για την πόλη μου. Επίσης μου άρεσε πολύ διότι ο τρόπος που μας τα έλεγαν όλα ήταν ξεχωριστός. Μου έκανε εντύπωση ότι την ώρα της ξενάγησης πηγαίναμε μπροστά από κάθε κτήριο και παράλληλα γινόταν και κάποια θεατρικά, που μας έκαναν να τα καταλάβουμε όλα πιο εύκολα. Τα μέρη που επισκεφτήκαμε είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, το 1ο Πειραματικό Σχολείο, η πλατεία Δικαστηρίων, η εκκλησία της Παναγίας Αχειροποιήτου, το Μπέη Χαμάμ και η Ρωμαϊκή αγορά. Όλα ήταν υπέροχα. Το μόνο σχόλιο που έχω να κάνω είναι ότι ήθελα να διαρκούσε για περισσότερη ώρα.

Το Μοιρασμένο Φλουρί

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε – ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.

Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά! Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε σαν να θυμήθηκε κάτι. «Ξεχάσαμε» είπε «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θ’ αρχίσω τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός».



Κατέβασε το μαχαίρι. «Του φτωχού…» ονομάτισε. Έπειτα ερχότανε το δικό μου το κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά. Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε απάνω στο τραπεζομάντιλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, κι ο πατέρας όλους μας. «Ποιανού είναι τώρα το φλουρί;» είπε η μητέρα μου. Του ζητιάνου ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου».«Και τι θα γίνει τώρα;» ρώτησε στεναχωρημένη η μητέρα μου. «Τι θα γίνει;…» συλλογιζόμαστε κι εμείς.

« Μην πονοκεφαλάτε…» είπε ο πατέρας. Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δύο μισές χρυσές λίρες – το χρυσάφι τότε δεν είχε κρυφτεί ακόμα – και τις ακούμπησε στο τραπέζι: «Να τι θα γίνει. Αυτή φυλάχτε τη να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου». Και μου την έδωκε.«Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου. Είσαι ευχαριστημένος;» Ήμουν και με το παραπάνω. Η ιδέα, μάλιστα, πως είχα συντροφέψει με το ζητιάνο με διασκέδαζε πολύ. «Θα του τη δώσω εγώ, με το χέρι μου…» είπα. Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. Τα άλλα παιδιά με πειράζανε: «Ο σύντροφος του ζητιάνου». Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε: «Μπράβο σου. Είσαι καλό παιδί».Το άλλο πρωί, μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου έλεγε πως ήταν ο ζητιάνος, που έφτασε βιαστικός να πάρει το μερίδιό του. Έτρεξα στην πόρτα, με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος ζητιάνος με κάτασπρη γενειάδα, γειρτός από τα χρόνια. Και μουρμούριζε ευχές τρέμοντας από το κρύο.

«Πάρε, παππού…» του είπα.

Ο γέρος, που δεν έβλεπε καλά και που του είχε γυαλίσει, φαίνεται, παράξενα από μακριά το χρυσό νόμισμα, το ’φερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δε μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του τον καιρό εκείνο, που όλοι δίνανε στους ζητιάνους δίλεφτα και μονόλεφτα. «Τι είν’ αυτό, παιδάκι μου;» με ρώτησε. «Δυάρα γυαλισμένη;»

«Μισή λίρα είναι, παππού…» του είπα. «Πάρ’ τηνε. Δικιά σου είναι».Ο καημένος ο ζητιάνος δεν ήθελε να το πιστέψει: «Μήπως έκανες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονιούς σου. Δεν έχω όρεξη να με παίρνουν στις αστυνομίες για κλέφτη, μέρα που είναι». Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιρασθεί το φλουρί της βασιλόπιτας. Ο γέρος έτρεμε τώρα περισσότερο. Μα έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τ’ αρρωστημένα του μάτια και είπε: «Ο Θεός είναι μεγάλος. Να ζήσεις, παιδάκι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου. Και ο Θεός να σ’ αξιώσει να ’χεις πάντα όλα τα καλά, να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους. Την ευχή μου να ’χεις». Μου ’δωσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά, κατά τον ουρανό τα αρρωστημένα του μάτια και κατέβηκε, με το ραβδί του, τη σκάλα. Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σ’ έναν φτωχό, συλλογίζομαι: Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του μ’ εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με τον παλιό ζητιάνο το φλουρί της βασιλόπιτας.

Επιμέλεια Ράνια Λαζαρίδου

Ο Μύθος και η Ιστορία του Αϊ-Βασίλη

Την 1η Ιανουαρίου του 379 μ.χ. πεθαίνει στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, σε ηλικία μόλις 49 χρόνων, ο Μέγας Βασίλειος. Οι σύγχρονοι του, ενώ ζούσε ακόμη, τον ονόμασαν «Μέγα», τόσο για την πίστη, τη σοφία και τη σωφροσύνη του, όσο και για τη φιλανθρωπία και τη γενναιοδωρία του.

Ο Αϊ-Βασίλης των παιδιών και των δώρων

Ο χριστουγεννιάτικος Αϊ-Βασίλης αποτελεί σήμερα μια διεθνή λαογραφική μορφή, η οποία διανέμει δώρα σε παιδιά και ενηλίκους, που υπήρξαν «καλοί» κατά τη διάρκεια του έτους. Είναι κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Η γνωστή μορφή με την κόκκινη στολή, τη λευκή γενειάδα, πάντα χαμογελαστός, με το σάκο του γεμάτο δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια ή τάρανδοι αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες των εορτών, ακόμη και σε χώρες μη χριστιανικές. Ξεκινά κάθε χρόνο από κάποια άγνωστη χώρα του Βορρά για να χαρίσει δώρα και χαρά σ’ όλα τα παιδιά της γης.

Είναι ακριβώς ο ίδιος ο «Father Christmas», ο Πατέρας Χριστούγεννα των Άγγλων, ο «Περ Νοέλ» των Γάλλων, ο «Σίντερ-Κλάας» των Ολλανδών, ο«Βάιναχτσμαν» των Γερμανών, ο «Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ» (= ο Καλός γερο-πατέρας) των Κινέζων, ο «Χοτέισο»των Ιαπώνων.

Ο Αϊ-Βασίλης και η Coca-Cola

Μέχρι τη δεκαετία του 1930 η στολή του Αϊ-Βασίλη είχε τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Το 1931 ο αμερικανός σχεδιαστής Χέιντον Σάντμπλομ, για τις ανάγκες ενός διαφημιστικού της Coca-Cola, έβαψε τη στολή του αγίου με το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του αναψυκτικού. Για να μη την ξεβάψει από τότε ποτέ!

Λαζαρίδου Ράνια

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ;

Ρατσισμός είναι να θεωρούμε κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων ως κατώτερη ή ακόμη και άξια περιφρόνησης, λόγω της φυλετικής ή εθνικής της καταγωγής.

Ο σύγχρονος ρατσισμός όμως δεν περιορίζεται μόνο στις φυλετικές διακρίσεις. Έτσι εκτός από το φυλετικό ρατσισμό υπάρχει:

ο κοινωνικός ρατσισμός, δηλαδή η εχθρική συμπεριφορά απέναντι σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι τα άτομα με ειδικές ανάγκες, οι πρώην φυλακισμένοι, οι ναρκομανείς, και άλλες κοινωνικές ομάδες.

• ο εθνικός ρατσισμός, δηλαδή η αντίληψη ότι ένα έθνος είναι ανώτερο από τα άλλα.

• ο θρησκευτικός ρατσισμός, δηλαδή η αντίληψη ότι μία θρησκεία είναι η μόνη αληθινή και πρέπει να επικρατήσει έναντι των υπολοίπων.

• ο ρατσισμός των αναπτυγμένων κρατών σε βάρος υπανάπτυκτων, όπως ο ρατσισμός σε βάρος των χωρών του τρίτου κόσμου.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ;

-Οικονομικοί λόγοι
-Έλλειψη παιδείας
-Οικονομικά και πολιτικά προβλήματα
-Επιθυμία ατόμων και λαών για απόκτηση δύναμης και εξουσίας.
-Ηθική εξαχρείωση
-Προκαταλήψεις
-Εθνικιστικά αίτια

Ράνια Λαζαρίδου

ΜΥΘΟΣ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν τα πουλιά κάθονται στα ηλεκτρικά καλώδια, κανένα ρεύμα δε διαπερνά το σώμα τους, για δυο λόγους:

1) Πρώτον, γιατί το σώμα των πουλιών δημιουργεί αντίσταση με το καλώδιο, κι έτσι το ρεύμα δεν περνά μέσα από αυτά. Ο ηλεκτρισμός πάντα προτιμά την εύκολη πορεία. Τα σύρματα είναι καλοί αγωγοί ηλεκτρισμού, δηλαδή το ρεύμα περνά εύκολα μέσα από αυτά. Αντίθετα τα πόδια των πουλιών είναι ιδιαίτερα κακοί αγωγοί του ηλεκτρισμού και το ρεύμα δεν περνά εύκολα από αυτά. Έτσι, το ρεύμα προτιμά να συνεχίσει την πορεία του μέσα από τα σύρματα παρά από τα πόδια των πουλιών.

2) Ο δεύτερος και ο πιο σημαντικός λόγος είναι ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά διαφορά τάσης ηλεκτρικού ρεύματος στο πουλί.

Ράνια Λαζαρίδου

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ο Ιωάννης Βαπτιστής προειδοποίησε τον κόσμο για τον ερχομό του Μεσσία. «Εγώ», έλεγε, «σας βαφτίζω με νερό, ενώ εκείνος θα σας βαφτίσει με το Άγιο Πνεύμα.» Η συγκίνηση του Ιωάννη ήταν μεγάλη όταν μια μέρα τον πλησίασε ο Ιησούς στα νερά του Ιορδάνη ποταμού και του ζήτησε να Τον βαφτίσει.

Ο Ιωάννης πήρε νερό από τον ποταμό και το άφησε να κυλήσει στο κεφάλι του Χριστού. Ο ουρανός άνοιξε και το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού πέταξε πάνω από το κεφάλι Του. Μια φωνή ακούστηκε τότε: «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπημένος».

Καθώς ο Ιησούς προχωρούσε στην ακρογιαλιά, συνάντησε δυο ψαράδες που έφτιαχναν τα δίχτυα τους. «Ελάτε μαζί μου και θα γίνετε ψαράδες των ανθρώπων», τους είπε. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας τον ακολούθησαν. Λίγο αργότερα συνάντησαν τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, που κι εκείνοι ακολούθησαν τον Ιησού αφήνοντας τα δίχτυα τους. Στη συνέχεια ο Χριστός κάλεσε το Θωμά, το Ματθαίο, το Φίλιππο, το Βαρθολομαίο, τον Ιάκωβο, το Σίμωνα, το Θαδδαίο και τον Ιούδα, που έμελλε να προδώσει το Χριστό.

Ήρθαν οι μέρες για να γιορταστεί το Πάσχα και ο Χριστός με τους μαθητές του συγκεντρώθηκαν για το γιορτινό τραπέζι. «Ένας από εσάς που τρώει μαζί μου θα με προδώσει» τους είπε ο Ιησούς. Όλοι τον κοίταξαν τρομαγμένοι κι άρχισαν να αναρωτιούνται: «Κύριε, μήπως είμαι εγώ;» Εκείνος πήρε το ψωμί, το ευλόγησε, το έκοψε και είπε: «Λάβετε και φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου». Έπειτα πήρε το κρασί. «Πιείτε. Αυτό είναι το αίμα μου, που δίνει ζωή». Έπειτα από το δείπνο ο Χριστός πήγε στο δάσος των Ελαιών για να προσευχηθεί. Γονάτισε και είπε: «Πατέρα, φοβάμαι, αλλά πιστεύω σε σένα, ας γίνουν όλα όπως επιθυμείς». Σε λίγο ο Ιούδας, με ένα πλήθος στρατιωτών, Τον πλησίασε και Τον φίλησε. Αυτό ήταν το σύνθημα. Οι στρατιώτες Τον συνέλαβαν και Τον οδήγησαν στους δικαστές και στους αρχιερείς. Οι μαθητές Του, φοβισμένοι, Τον εγκατέλειψαν. Οι αρχιερείς οδήγησαν τον Ιησού στον Πιλάτο, το Ρωμαίο κυβερνήτη. Στις ερωτήσεις του Πιλάτου όμως, ο Ιησούς παρέμενε σιωπηλός. Έτσι, μην μπορώντας να αποφασίσει, τον παρέδωσε στο λαό μαζί με τον κακοποιό Βαραββά. «Να σταυρωθεί ο Ιησούς! Να σταυρωθεί!» φώναζε ο λαός. Η μοίρα του Ιησού είχε κριθεί.

Οι στρατιώτες οδήγησαν το Χριστό σ’ ένα λόφο, το Γολγοθά, όπου Τον σταύρωσαν. «Εάν είσαι ο γιος του Θεού, γιατί δεν κατεβαίνεις από το σταυρό;» φώναζε ο κόσμος. Εξαντλημένος ο Χριστός, λίγο πριν πεθάνει είπε στον Πατέρα του: «Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» κι έπειτα ξεψύχησε. Αργά τη νύχτα οι μαθητές του κατέβασαν το σώμα από το σταυρό, το τύλιξαν και το έθαψαν σ’ ένα σκαμμένο βράχο. Στην είσοδο κύλησαν μια πέτρα.

Τρεις γυναίκες επισκέφτηκαν τον τάφο του Ιησού για να αλείψουν το σώμα Του με άρωμα. Όταν όμως οι φρουροί του τάφου πλησίασαν, είδαν πως η πέτρα που έκλεινε την είσοδο της σπηλιάς είχε μετακινηθεί κι ένα λαμπερό φως έβγαινε από το εσωτερικό της. Τυλιγμένος στο φως εμφανίστηκε ο Ιησούς, που είπε: «Μην ψάχνετε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς».

Μέρες μετά την Ανάσταση του, ο Ιησούς εμφανίστηκε στους μαθητές του και τους είπε: «Θα είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος.»

Ράνια Λαζαρίδου

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ

Μετά από σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε για τη σχολική εφημερίδα και αφορά το γκράφιτι του σχολείου μας, τα αποτελέσματα μας εξέπληξαν ευχάριστα και είναι τα εξής:

Ένα μεγάλο ποσοστό αγοριών, συγκεκριμένα το  50%, πιστεύουν ότι το γκράφιτι είναι καλό, ένα 30% ότι είναι μέτριο και το υπόλοιπο 20% ότι είναι κακό. Στα κορίτσια αντίθετα το γκράφιτι φάνηκε καλό με ποσοστό 60%, μέτριο κατά 30% και κακό μόλις κατά 10%. Τα αγόρια θεωρούν ότι το γκράφιτι ταιριάζει με το σχολικό περιβάλλον, με ποσοστό 60% ναι και 40% όχι, ενώ τα κορίτσια 58% ναι και 42% όχι. Σε γενικές γραμμές οι απόψεις των μαθητών ήταν θετικές για το γκράφιτι. Η εφημερίδα απευθύνθηκε στον Διευθυντή και τον καλλιτέχνη για το θέμα αυτό. 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Με το Διευθυντή κ. Χρήστο Αντωνίου

Πότε έγινε το γκράφιτι;

Ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου με την επικοινωνία  του σχολείου μας με το Δήμο Θεσσα-λονίκης και ολοκληρώθηκε την 1^η του Δεκέμβρη.

Ήταν δικιά σας πρωτοβουλία να γίνει το γκράφιτι;

Όχι, δεν ήταν δικιά μου η πρωτοβουλία.

Ποιανού ιδέα ήτανε;

Έγινε στο πλαίσιο της 15^ης Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου και συμμετείχε το Υπουργείο Παιδείας, με την Γραμματεία της Νέας Γενιάς, και ο Δήμος Θεσσαλονίκης, με τη διεύθυνση εκπαίδευσης.

Ποιοι το ζωγράφισαν;

Μία από της δράσεις της μπιενάλε ήταν η δημιουργία μεγάλων τοιχογραφιών. Ο σκοπός ήταν να γίνουν κάποια έργα, ώστε να τα βλέπουν οι πολίτες· γι αυτό ήθελαν ένα κεντρικό κτίριο. Η ομάδα που το ανέλαβε ήταν η Carpe diem.

Πώς έγινε η επιλογή του σχολείου μας;

Έγινε μια επιτροπή από το δήμο Θεσσαλονίκης που συμμετείχαν έμπειροι καλλιτέχνες, οι οποίοι έκαναν κάποιες έρευνες, βλέποντας διάφορα κτίρια και μόλις είδαν το σχολείο μας ότι υπάρχουν μεγάλοι τοίχοι αποφάσισαν να το ζωγραφίσουν. Έγινε η πρόταση στο σχολείο μας και συζήτησαν οι δύο διευθυντές των σχολείων, οι δυο σύλλογοι καθηγητών και τα δύο δεκαπενταμελή συμβούλια γυμνασίου - λυκείου. Αφού οι περισσότεροι αποφάσισαν να γίνει η τοιχογραφία ήρθε η ομάδα των καλλιτεχνών και ανέλαβαν το έργο.

Η επιλογή του θέματος ήταν δικιά σας ιδέα ή των καλλιτεχνών;

Ήταν επιλογή των καλλιτεχνών και δικιά μας. Με πρόταση των μαθητών κάναμε μικρές παρεμβάσεις κυρίως για τα χρώματα.

Το σημείο που έγινε ποιος το επέλεξε;

Ήταν σύμφωνη γνώμη των καλλιτεχνών και του σχολείου.

Τι πιστεύετε ότι συμβολίζει;

Ο στόχος των καλλιτεχνών που συμμετείχαν ήταν να κάνουν έργα για την συμφιλίωση των λαών και την επικοινωνία μεταξύ τους.

Νομίζετε ότι τα παιδιά έχουν καταλάβει το μήνυμα που θέλει να δώσει το γκράφιτι;

Κάθε καλλιτεχνικό έργο από τη στιγμή που ολοκληρώνεται από τον καλλιτέχνη είναι στη διάθεση και την κρίση του κάθε πολίτη.

Έχουν ακουστεί διάφορες γνώμες· η δικιά σας ποια είναι;

Έδωσε ένα άλλο τόνο στην εικόνα του σχολείου. Το σχέδιο που επιλέχθηκε ταιριάζει σε μαθητές και νέους και δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση. Τα πρόσωπα ή τα σχήματα μπορεί να τα δει κάποιος από διάφορες οπτικές γωνίες και να έχει την αίσθηση ότι τα βλέπει άμεσα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Με τον καλλιτέχνη που ζωγράφισε το σχολείο μας

Πώς και γιατί ξεκινήσατε να κάνετε γκράφιτι;

Πάντα μου άρεσε να ζωγραφίζω οπότε μόλις είδα κάποιες τοιχογραφίες ήταν το ερέθισμα για να ξεκινήσω γκράφιτι.

Ποια είναι η δυσκολία του;

Αν θες να ασχοληθείς με παράνομο γκράφιτι, έχει από μόνο του κάποιες επιπλοκές, όπως όλα τα παράνομα.

Πιστεύετε ότι η δουλειά του γκραφίστα έχει μέλλον;

Είναι δύσκολο να επιβιώσεις μόνο σαν καλλιτέχνης, γι αυτό και εγώ έχω παράλληλα και μαγαζί που εμπορεύομαι αυτά τα είδη. Οπότε για εμένα είναι πιο εύκολο από κάποιον καλλιτέχνη που ασχολείται μόνο με το γκράφιτι.

Θυμάστε να μας πείτε πότε και που κάνατε το πρώτο σας γκράφιτι;

Το πρώτο θεωρητικά γκράφιτι που έκανα ήταν απέναντι από την ΕΤ3 στο πάρκο, όταν είχαν αδειάσει την λιμνούλα για συντήρηση και εμείς κάναμε δοκιμές.

Τώρα θα θέλαμε να σας κάνουμε κάποιες ερωτήσεις για το γκράφιτι που έγινε στο σχολείο μας. Λοιπόν ποιος επέλεξε το γκράφιτι που έγινε στο σχολείο μας;

Αυτό έγινε κατόπιν συνεννοήσεως της επιτροπής της μπιενάλε. Το γκράφιτι ήταν στο πρότζεκτ της μπιενάλε «συμβίωση νέων καλλιτεχνών της μεσογείου». Όποτε θεωρώ ότι επιλέχθηκε από την μπιενάλε σε συνεργασία με το διευθυντή του σχολείου. Δεν ξέρω και ακριβώς.

Η επιλογή του θέματος ήταν δικιά σας;

Κάτω από κάποιες συνθήκες, οι οποίες ήταν ότι επειδή είναι σχολείο έπρεπε να είναι κάποιο friendly και student γκράφιτι και έπρεπε να έχει σχέση με το πρότζεκτ της μπιενάλε που ήταν η συμβίωση. Θέλαμε να κάνουμε κάτι που να συμβολίζει το τίτλο συμβίωση.

Τι ακριβώς συμβολίζει;

 Ήθελα να δείξω ένα τύπο συμβίωσης, και στην συγκεκριμένη περίπτωση δίνοντας το τίτλο friends of the lake ουσιαστικά μιλάμε για δύο φίλους της λίμνης το ανθρωπάκι-πλασματάκι μαζί με τον ξενιστή του, ο οποίος τον φροντίζει παράλληλα. Τότε είναι μια συμβίωση ούτε καλή ούτε κακή απλώς ανα-γκαία. Δοσμένη βεβαία με ένα στυλ ποπ σουρεαλισμού πιο κόμικ σάλτο για να έχει απήχηση στη νεολαία.

Νομίζετε ότι τα παιδιά έχουν καταλάβει το μήνυμα που θέλει να δώσει;

Το είπα σε πολλά παιδιά εκείνες τις ημέρες, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο το θυμούνται.

Έχετε ακούσει σχόλια;

Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς μας που πάντα ακούμε θετικά σχόλια· μπορεί να ακούσεις καμιά φορά και αρνητικό. Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν εκτιμούν την τέχνη.

Μετά από έρευνα που έκανε η εφημερίδα μας το 50% των μαθητών συμφωνεί ότι είναι ωραίο ενώ το υπόλοιπο 50% διαφωνεί. Ποια είναι η γνώμη σας;

Είμαι με αυτούς που δια-φωνούν, γιατί και εγώ ήθελα να το κάνω καλύτερο.

Γιατί δεν το κάνατε τότε;

Δεν είχαμε το χρόνο που θέλαμε, υπήρχε αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Τελευταία στιγμή δόθηκε αυτός ο χώρος. Ήταν να βάψουμε σε άλλο κτίριο, άλλο κόνσεπτ. Ο κλήρος πέφτει στο γενναίο. Έπρεπε να αλλάξω τελευταία στιγμή τα πάντα.

Θα επιλέγατε άλλο θέμα τώρα;

Όχι, είχαμε πρότζεκτ για αλλού και επειδή ακυρώθηκε κάποιος τοίχος στα πανεπιστήμια και υπήρχαν κάποια προβλήματα. Βρέθηκε αυτό στο γρήγορο. Δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε το θέμα σε βάθος. Ήταν δουλεμένη με άλλα χρώματα και άλλο κοντράστ. Θα έδειχνε αλλιώς η μακέτα άλλα από το σχολείο θέλανε να βάλουν χρώματα πιο παιδικά. Έχασε και από αυτό.

Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων έχει κάνει αίτηση στο δήμο, για να ζωγραφιστεί εξωτερικά το σχολείο. Θα μπορούσατε να μας βοηθήσετε σε αυτό;

Ναι γιατί όχι. Αν υπάρχει προϋπολογισμός για τα υλικά, μπορούμε να οργανώσουμε μια ομάδα.

Και τέλος μια ευχή για το μέλλον.

Να πάνε όλα καλύτερα. 

Ράνια Λαζαρίδου και Ιωάννα Λυτρίδου

Δύο έξυπνοι τρόποι αποταμίευσης

Φεύγουν τα λεφτά σας ανεξέλεγκτα και μένετε χωρίς χρήματα και χωρίς να το καταλάβετε; Δείτε μερικά έξυπνα κόλπα για να κάνετε αποταμίευση.

• Φροντίστε μια φορά την εβδομάδα να αποταμιεύεται ένα μικρό ποσό. Για παράδειγμα σε έναν κουμπαρά. Σε καμία περίπτωση μην μπείτε στον πειρασμό να τον ανοίξετε! 
• Φροντίστε να είστε συνεπής κάθε εβδομάδα και να μην ξεχνάτε να βάζετε το ποσό που θα έχετε ορίσει. Πιστεύω πως ένα μικρό πόσο μπορείτε να το βάζετε στον κουμπαρά κάθε εβδομάδα. Θα δείτε πως αν ανοίξετε τον κουμπαρά μετά π.χ. από δύο χρόνια τι χρήμα που θα έχει μαζευτεί.
• Αν σας μπει κάτι στο μυαλό να το αγοράσετε και δεν είναι πραγματικά ανάγκη, μη βιαστείτε. Περιμένετε 30 μέρες. Είναι ένα χρονικό διάστημα που μπορείτε να κρίνετε καλύτερα αν πρέπει να το αγοράσετε ή όχι. Επίσης είναι καλό γιατί μπορείτε να ψάξετε για καλύτερες τιμές.

Λαζαρίδου Ράνια

Μια εφημερίδα γεννιέται

Συνήθως ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας μας αργά ή γρήγορα το μαθαίνουμε όλοι. Πόσο μάλλον σ' ένα κλειστό περιβάλλον, το σχολείο. Γι'αυτό το λόγο στο σχολείο μας, έχουμε δημιουργήσει ένα μέσο επικοινωνίας, για να μπορούμε να εκφράζουμε τις ιδέες και τις απόψεις μας. Το όνομα που επιλέξαμε για την εφημερίδα μας είναι μολύβι και χαρτί, διότι πιστεύουμε ότι ταιριάζει με το σχολικό μας περιβάλλον.

Ράνια Λαζαρίδου